alleluja

ateista z dużego miasta powiedział kiedyś przypadkowemu katolikowi,
który właśnie wychodził ze świątyni

przecież ty nie żyjesz

masz tu znicz na święta [*]

bo one są dla Ciebie tylko kiełbasą białą,

wielkosobotnim wielkim marszem małego człowieka

by uświęcić najładniejszy możliwie koszyk

przecież ty nic nie wiesz o tym,

że Wielki Post to nie tylko wielkie niejedzenie mięsa,

a coroczna próba zmiany małego człowieka w

co raz to większego

przecież ty nie masz pojęcia

o miłości, o akceptowaniu bliźniego,

o nierzucaniu kamieniem

(o rzucaniu to wiesz akurat bardzo wiele!)

przecież ty nie wiesz nic o chrześcijaństwie,

chociaż myślisz, że siedzisz w pierwszej ławce w kościele,

myślisz, bo w rzecziwistości

może ta dziwna pionowa konstrukcja sprawi,

że za literami tej najlepszej księgi

znajdziesz coś, co je ożywi

co ożywi ciebie

o boże, zmartwychwstań

o boże, daj mu zmartwychwstać

(po)wolność

spacer po mieście, kontemplowanie jego ulic,

penetrowanie jego ducha, spokojne

obserwacyjne i słuchające z uwagą

to taka moja wersja joggingu

bo jest on i zdrowy i jak to by powiedzieć

dietetyczny

a jogging to sport ludzi szybkich,

tych co biegną szybko rano w domu

do pracy i w pracy

tych co nieskupieni w ogóle

co biegną z punktu a do punktu b w określonym czasie,

a nie znają nawet swej drogi i nie

widzą jej

tych co nie będą mieli czasu przeczytać tego wiersza,

a przemyślenie jego treści nawet im

przez myśl nie przejdzie

nowy rok nam nastał

jestem kamieniem
milowym mojego jestestwa
mojego rozwoju.
niebo nad glowa zakryte chmurami
moich mysli
czasami jaram to fakt, duzo czasu mam dla siebie
i mojego wewnetrznego intelektu

dedykuję to moim braciom i siostrom,
ktorzy nie maja czasu
mieć wątpliwość

meloman

zla sie
nie boję
wyrządzać i doznawać
szatana się
nie boję
noży i pistoletów
się nie boję
więzenia, wojny czy ślepoty
się nie boję
ciszy
się boję
tych osób co przychodzą,
a nie znam ich i nikt ich nie zna,
tych cisznych odczuć, co takie realne,
choć nie istnieją
boję się siebie w ciszy

płycizna

23 sale lekcyjne,
schody, dużo schodów,
drzwi, wiele drzwi,
okna, wiele okien,
prawdziwych mentorów, motorów popędu do wiedzy, jak i sensu tego wszystkiego  – brak.

fala zmian

jestem kloszardem. jestem wolny. jest mi z tym tak cholernie dobrze, że aż mam wyrzuty sumienia, kiedy patrzę na ludzi, którzy nie potrafią wyjść z domu nieidealni, bo wychodzą z założenia, że najważniejsze jest to, jak prezentują się z zewnątrz. Ci ludzie z reguły nie mają nic w środku, więc swoje gówno muszą przystroić w jakieś piórka. nie odkrywam Ameryki, ale Kolumb też zaczął od wejścia na okręt.

the way

Cała ta filozofia, wszystko tutaj zbudowane jest na jednym kłamstwie. A wy czołgacie się ze strachu jak chłopi, w piekle, które stworzyliście sobie już z własnego wyboru, zakuci w kajdany niewoli bardziej niż najpodlejszy śmiertelny człowiek. I chcecie nas ukarać, ponieważ my tak nie żyjemy? Lepiej niech nasze życie posłuży za przykład dla was!

a ja znowu bawię się czcionkami. brakowało mi inspiracji lirycznej, a powyższy opis wydał mi się idealny. na zdjęciu o to efekt mojej głupkowatej zajawki na trójkąty i figury przestrzenne. połączyłem obie "pasje" i tak oto powstało wiekopomne dzieło. sześcian z ekierek. niby nic, was pewnie nawet nie zachwyci, ale ja się tym jaram niesamowicie, sprawia, że mój dzień jest szczęśliwszy, a sprawy wydają się prostsze jak na niego patrzę. artefakt? raczej nie, po prostu efekt pracy, który daje satysfakcję. warto stawiać sobie drobne cele, bo łatwiej osiągnąć wtedy uczucie spełnienia, a dopiero później mierzyć się z trudniejszymi zadaniami. cóż za truizmy serwujesz Xavierze dzisiejszego wieczoru.


zacząłem myśleć o tym, żeby w końcu zrobić prawo jazdy, ale doszedłem do wniosku, że niezbyt chcę sponsorować rząd. brzmi infantylnie, ale cena benzyny i procentowa kwota podatku w niej zawarta wolnego człowieka, jakim wydaje mi się, że jestem, odstrasza. równe szanse? zabawne - żeby się przemieszczać, należy płacić, i to nie małe pieniądze, a czy to nie podróże pomagają nam odkrywać siebie? jak można żyć świadomie, jeżeli gdzieś tam w środku ukryte są nieznane pokłady własnego ja? jak się ze sobą zbratać, kiedy nasz potencjalny przyjaciel jest nieznany? podróżuj, wraz ze wzrostem ilości przebytych kilometrów maleje odległość pomiędzy Twoją świadomością, a sercem/duszą. sensem podróży jest nie cel, a podróż sama w sobie. i tym przyjemnym truizmem kończę, życząc dobranoc, a jutro przyjemnego dnia. ludziom w podróży życzę szerokiej drogi, a także szerokich perspektyw.